Dagboek december 2018


Het is altijd weer een beetje pijnlijk, maar er is nou eenmaal geen ruimte voor een volgroeide Boswilg (Salix caprea) in onze tuin. Daarom snoei ik de boom eens in de twee jaar terug tot zijn knotvorm. Op deze manier blijft de boom relatief klein (het is evengoed de grootste in onze tuin), maar kan deze toch ontzettend waardevol zijn voor een enorme hoeveelheid leven, waaronder verschillende soorten vroeg vliegende solitaire bijen. En op de bladen en takken heb ik al zeker zes verschillende soorten bladluizen gezien waar dan weer enorme hoeveelheden mieren, lieveheersbeestjes en zweefvliegen op af komen (om over niet geziene parasitaire wespjes nog maar te zwijgen). Een wilg is echt een biotoop op zich!

De Engelse en wetenschappelijke namen voor de Boswilg (resp. Goat Willow en Salix caprea) zijn waarschijnlijk afkomstig van de eerste bekende illustratie van de soort door Hieronymus Bock in 1546. Op die tekening eet een geit van de plant (geiten behoren tot het geslacht Capra).

De plant in onze tuin is een mannetje trouwens. Wilgen zijn namelijk tweehuizig wat wil zeggen dat planten ofwel mannelijke ofwel vrouwelijke bloemen hebben, nooit allebei. De vrouwelijke bloemen zijn groenig van kleur (zie ook de foto hieronder van de Oeceologische Flora die ik maakte) maar worden druk bezocht door insecten omdat ze veel nectar afscheiden. De mannelijke bloemen zijn geel door de grote hoeveelheid stuifmeel, maar ook deze scheiden daarnaast nog nectar af. Mannelijke planten zijn daarmee waardevol voor bijvoorbeeld solitaire bijen die naast nectar als brandstof het eiwitrijke stuifmeel verzamelen als voedingsbron voor hun nageslacht.

De plant is inmiddels ongeveer 8 jaar oud, want de oudste foto die ik ervan heb (klik om die te bekijken) maakte ik in 2010 en toen was het een takje van ongeveer 20 cm hoog... :) In eerste instantie groeide die naast ons huis. Een bevriende plantenkenner kon toen niet zeggen of het een Boswilg of een Appel betrof, maar voor de zekerheid verplaatste ik de plant toen naar de achtertuin, naar de plek waar hij nu nog staat. :)

Het knotten was nog best een uitdaging trouwens. De takken groeien in twee jaar tot 3 ´ 4 meter lengte en bereiken een aardige dikte. Na doorzagen kostte het regelmatig de nodige moeite de topzware tak de juiste richting in te laten vallen... Het grootste deel van het snoeimateriaal ligt nog in de tuin omdat het knotten al aardig wat tijd en moeite koste.

De Boswilg tijdens het knotten, 1 december 2018    De Boswilg geknot, 1 december 2018    Salix caprea in de Oeceologische Flora    Salix caprea - Hieronymus Bock



Vandaag heb ik, deels tijdens lichte regen, de flinke berg snoeiafval van de geknotte Boswilg verwerkt tot een leuk nieuw onderdeel in onze tuin: een takkenril. Daar kunnen vast de nodige diertjes een plekje om te schuilen, eten of voortplanten in vinden! :)

Snoeiafval van de geknotte Boswilg, 2 december 2018    Takkenril van wilgenhout, 2 december 2018



Terug naar dagboek index Terug naar homepage